Poniedziałkowa sesja przynosi wyraźną stabilizację notowań polskiego złotego oraz wygaszenie zmienności zarówno w relacji do euro, jak i dolara amerykańskiego, co stanowi bezpośredni efekt uspokojenia nastrojów po kluczowych rozstrzygnięciach ratingowych oraz chwilowego braku nowych impulsów makroekonomicznych. Głównym motorem rynkowego odetchnięcia stała się opublikowana tuż przed weekendem decyzja agencji Fitch Ratings, która utrzymała ocenę wiarygodności kredytowej Polski na dotychczasowym poziomie „A-”. Choć część inwestorów obawiała się zaostrzenia retoryki lub cięcia perspektywy z uwagi na wysoki deficyt sektora finansów publicznych, brak negatywnego zaskoczenia zdjął z krajowych aktywów premię za ryzyko fiskalne, pozwalając na powrót do regularnego handlu. W rezultacie kurs EUR/PLN stabilizuje się w granicach 4,31–4,32 zł (bieżący poziom 4,3136 zł), podczas gdy notowania USD/PLN utrzymują się w strefie 3,68–3,69 zł (aktualnie mamy kurs przy 3,6938 zł po dziennym minimum 3,6864 zł).

Uspokojenie handlu wynika także z wejścia rynków w typowy dla końcówki sierpnia „tryb wakacyjny”, charakteryzujący się niższą płynnością i mniejszą liczbą publikacji o poranku, przy jednoczesnym przesunięciu globalnej uwagi na zaplanowane na koniec tygodnia sympozjum bankierów centralnych w Jackson Hole. Do momentu wystąpień przedstawicieli Rezerwy Federalnej inwestorzy unikają otwierania agresywnych pozycji na parze EUR/USD, co sprzyja równowadze na parach z PLN. Dodatkowym, twardym fundamentem stabilizującym złotego pozostają solidne dane z polskiej gospodarki, na czele ze wzrostem PKB w II kwartale na poziomie 3,8% r/r, oraz utrzymywanie stóp procentowych NBP na poziomie 3,75%, co skutecznie powstrzymuje kapitał zagraniczny przed redukcją zaangażowania w polskie aktywa.

W ujęciu metodologii Richarda Wyckoffa na wykresie dziennym USD/PLN obserwujemy przejście z dynamicznej fazy przeceny (Markdown) w lokalną konsolidację i próbę absorpcji podaży tuż powyżej horyzontalnego poziomu 3,6872 zł. Po wcześniejszej dystrybucji na lipcowych szczytach (powyżej 3,81 zł) oraz odrzuceniu oporu Last Point of Supply (LPSY) przy 3,7373 zł, rynek zrealizował impuls słabości (Sign of Weakness – SOW), wybijając dołem wsparcie 3,7050 zł. Lokalne, wąskie świece o zmniejszonym wolumenie w rejonie 3,69 zł świadczą o wyhamowaniu impetu podażowego, co odzwierciedla oscylator RSI(14) stabilizujący się na poziomie 36,55 pkt. oraz CCI(14) na pułapie -104,72 pkt. Dopóki jednak kurs pozostaje poniżej przełamanego poziomu 3,7050 zł, scenariuszem bazowym po zakończeniu obecnego przystanku pozostaje presja na test rosnącej 200-dniowej średniej kroczącej (SMA) przy 3,6565–3,6600 zł.

Z kolei wykres dzienny EUR/PLN stanowi podręcznikowy przykład horyzontalnego przedziału wahań (trading range), w którym rynek po wcześniejszym teście strefy oporowej 4,3225–4,3295 zł powrócił do wnętrza konsolidacji. Poziom 4,3097 zł pełni funkcję kluczowego wsparcia (Support / Back to Creek), tonując wszelkie próby aprecjacji złotego, podczas gdy jastrzębia postawa EBC i wycenianie podwyżek stóp wspierają euro. Wskaźnik RSI(14) na poziomie 55,14 pkt. oraz schłodzony oscylator CCI(14) przy +53,62 pkt. potwierdzają stan technicznej równowagi, natomiast odczyt ADX(14) na poziomie 32,31 pkt. z linią +DI (20,38) powyżej -DI (8,92) wskazuje, że wspólna waluta zachowuje strukturalną odporność.

W tym układzie złoty wkracza w fazę wyczekiwania: obrona ratingu przez Fitch i silne fundamenty makro tworzą solidną bazę wsparcia, a dalsze kierunkowe impulsy wyznaczy dopiero piątkowe sympozjum w Jackson Hole oraz reakcja rynku długu wokół bariery 6,00% na polskich 10-letnich SPW.