Piątkowa sesja przyniosła wyraźne przetasowanie w globalnym przepływie kapitału. Słabsze dane ze Stanów Zjednoczonych uderzyły w oczekiwania dotyczące dalszego, jastrzębiego kursu Rezerwy Federalnej. Sprzedaż detaliczna spadła o 0,6% m/m, podczas gdy konsensus zakładał wzrost o 0,1%. Następnie wstępny indeks nastrojów konsumentów Uniwersytetu Michigan obniżył się w sierpniu do 51,0 pkt z 55,2 pkt w lipcu, wyraźnie poniżej prognozowanego poziomu 54,5 pkt. Spadek indeksu przerwał dwumiesięczne odbicie i pokazał, że jeden z najważniejszych motorów amerykańskiej gospodarki — popyt konsumpcyjny — zaczyna wyraźnie tracić impet. Szczególnie niepokojące są perspektywy przyszłych warunków gospodarczych. Krótkoterminowe oceny obniżyły się o 11%, a długoterminowe aż o 17%. Zaledwie 8% ankietowanych uważa, że ich realne dochody będą rosły szybciej niż inflacja. Dla Fedu najnowszy raport przynosi jednak niejednoznaczny obraz. Popyt słabnie, lecz oczekiwania inflacyjne pozostają podwyższone. Roczne oczekiwania wzrosły do 4,3% z 4,2%, natomiast pięcioletnie utrzymały się na poziomie 3,3%. Rynek otrzymał więc mieszankę słabszego wzrostu i uporczywej presji inflacyjnej. Taki układ ogranicza argumenty za dalszym zacieśnianiem polityki pieniężnej, ale jednocześnie nie daje Fedowi pełnej swobody do zdecydowanego, gołębiego zwrotu. Reakcja rynku stopy procentowej była jednak jednoznacznie łagodna. Oczekiwania na dalsze podwyżki zostały praktycznie wymazane, a kapitał skierował się w stronę amerykańskich obligacji skarbowych. Wall Street nie zareagowała euforycznie. S&P 500 utrzymał się w pobliżu poziomu odniesienia, Nasdaq lekko zyskał, a Dow Jones nieznacznie spadł. Rekordowe wyceny akcji oraz selektywna słabość części sektora technologicznego ograniczają skłonność inwestorów do szerokiego podejmowania ryzyka. To nie była sesja panicznej ucieczki z rynku w stronę risk-off, lecz raczej sesja selektywnej realokacji kapitału — w kierunku bezpieczniejszych instrumentów dłużnych. Największym beneficjentem zmiany oczekiwań wobec Fedu stały się kontrakty na amerykańskie obligacje. Spadek rentowności, wspierany również przez domykanie krótkich pozycji, poprawił wycenę papierów skarbowych. Jeśli rentowność amerykańskich 10-latek pozostanie poniżej 4,65%, otworzy się przestrzeń do ruchu w kierunku 4,60%, a następnie rejonu 4,50–4,55%.

EUR/USD: Wybicie z wielomiesięcznego klina
Na wykresie dziennym eurodolar wyszedł z fazy ciągłego testowania podaży i przeszedł do ataku na kluczową strefę oporu. Kurs dotarł w rejon 1,1580, naruszając górne ograniczenie wielomiesięcznego klina zniżkującego. Jeżeli notowania utrzymają się powyżej 1,15805–1,15840, a przełamana strefa 1,15514–1,15640 zacznie działać jako wsparcie, układ techniczny będzie sprzyjał kontynuacji wzrostów. W ujęciu metodologii Wyckoffa można mówić o naruszeniu wcześniejszego oporu, czyli „creeku”, oraz próbie zbudowania bazy powyżej przełamanej bariery. Kluczowe nie będzie jednak samo chwilowe wyjście ponad 1,1580, lecz trwałe zamknięcie świecy dziennej powyżej górnego ograniczenia formacji. Momentum pozostaje po stronie kupujących. RSI znajduje się w rejonie 63 pkt, a CCI utrzymuje się powyżej poziomu +100. Jednocześnie relatywnie niski ADX wskazuje, że wybicie nie ma jeszcze cech silnego, dojrzałego trendu. Rynek może więc nadal pozostawać w fazie konsolidacji i akumulacji. Scenariusz bazowy zakłada utrzymanie presji na dolara przy stabilizacji lub dalszym spadku rentowności amerykańskich obligacji. W takim układzie EUR/USD może rozwinąć ruch w kierunku 1,1600–1,1620. Najbliższym poziomem obrony byków pozostaje psychologiczny poziom 1,1550, a szerzej strefa 1,15514–1,15640. Powrót poniżej tej bariery zwiększałby ryzyko fałszywego wybicia i powstania układu typu bull trap. Zejście poniżej 1,1530 całkowicie zneutralizowałoby piątkową przewagę kupujących. Ryzykiem dla dalszego rajdu euro pozostaje rynek ropy oraz sytuacja wokół cieśniny Ormuz. Mimo piątkowej korekty Brent i WTI kończą tydzień na plusie, utrzymując proinflacyjne ryzyko. Przy podwyższonych oczekiwaniach inflacyjnych Fed nie może całkowicie zrezygnować z ostrożnego tonu. Dlatego dalsza aprecjacja euro wymaga przede wszystkim utrzymania rentowności amerykańskich 10-latek poniżej 4,65%. Techniczne wybicie EUR/USD wygląda obiecująco, ale dopiero obrona przełamanej strefy oporu potwierdzi, że nie jest to jedynie krótkotrwały zryw rynku.