W ramach czwartkowej sesji ropa WTI wyraźnie cofnęła się pod presją realizacji zysków i spadła o 2,19%, a dzienne notowania zamknęły się w szerokiej konsolidacji 98,88–91,43 USD, pokazując, że po wcześniejszym rajdzie rynek wszedł w fazę nerwowego równoważenia geopolitycznej premii za ryzyko z twardymi danymi fundamentalnymi. Głównym impulsem spadkowym stała się decyzja państw IEA o uwolnieniu na rynek 400 mln baryłek ropy z rezerw strategicznych, co wyraźnie ograniczyło obawy o natychmiastowy szok podażowy wynikający z wojny na Bliskim Wschodzie. Dodatkowo najnowszy raport EIA pokazał wzrost komercyjnych zapasów ropy w USA o 6,156 mln baryłek, przy rynkowym konsensusie zaledwie 0,4 mln, co dla inwestorów było jednoznacznym sygnałem, że amerykański bilans krótkoterminowo przestaje być napięty. Negatywnie na ceny zadziałała też decyzja administracji Donalda Trumpa o czasowym zawieszeniu Jones Act, ponieważ otwarcie amerykańskiego rynku transportu paliw na tańsze tankowce zagraniczne obniża presję logistyczną i łagodzi ryzyko lokalnych niedoborów.

Presję podażową wzmocnił również mocniejszy dolar po wczorajszym, jastrzębim przekazie Fed, który utrzymał stopy procentowe w przedziale 3,50%–3,75%, a Jerome Powell przyznał, że szok na rynku energii może podbić inflację, ale nie zmienia to ostrożnego, restrykcyjnego nastawienia banku centralnego. Umocnienie USD tradycyjnie obciąża surowce wyceniane w dolarze, dlatego poranny spadek WTI w okolice 96 USD na sesji europejskiej był naturalną reakcją także na rynek walutowy. Jednocześnie techniczny obraz rynku pozostaje napięty, ale już mniej jednostronnie wzrostowy niż kilka dni temu: RSI(14) obniżył się do ok. 63,7 pkt., co oznacza zejście z rejonów bliskich wykupienia, natomiast CCI(14) spadł do ok. 43 pkt., sygnalizując wyraźne wygaszenie impetu. Zmienność nadal jednak pozostaje skrajnie wysoka, bo ATR(14) utrzymuje się w pobliżu 10,9 USD, a więc dzienne zakresy wahań są wciąż wielokrotnie większe niż jeszcze na początku lutego 2026 r. Z punktu widzenia wykresu dziennego kluczowa pozostaje strefa 98,88–101,06 USD jako najbliższy opór, podczas gdy dolne ograniczenie bieżącej konsolidacji przy 91,43 USD staje się pierwszym technicznym testem dla kupujących.

Mimo wyraźnego cofnięcia rynek nie może jednak całkowicie zdjąć geopolitycznej premii, ponieważ sytuacja na Bliskim Wschodzie pozostaje skrajnie niestabilna: izraelskie naloty na irański Południowy Pars, atak Iranu na Ras Laffan w Katarze i groźby Trumpa wobec infrastruktury energetycznej Iranu oznaczają, że ryzyko dalszych zakłóceń podaży nie zniknęło, a jedynie zostało chwilowo zrównoważone przez działania osłonowe po stronie rezerw i logistyki. W efekcie ropa WTI przestała już być rynkiem czystej paniki pod 100-120 USD, ale nadal pozostaje rynkiem nagłówków, w którym każdy nowy komunikat z regionu może błyskawicznie przesunąć cenę o kilka dolarów. Krótkoterminowo przewaga wróciła na stronę podaży i silniejszego dolara, jednak dopóki ropa utrzymuje się powyżej 91,43 USD, trudno mówić o pełnym zanegowaniu wzrostowego impulsu z przełomu lutego i marca br. Obecny układ techniczny bardziej przypomina schłodzenie bardzo rozgrzanego trendu niż definitywne odwrócenie rynku, a o dalszym kierunku zdecyduje to, czy fundamenty nadpodażowe utrzymają przewagę nad geopolitycznym ryzykiem.