Poniedziałkowy handel na globalnym rynku FX przynosi wyjątkowo wymagające otoczenie dla polskiego złotego. Rynek pozostaje pod wpływem dwóch przeciwstawnych narracji makroekonomicznych. Z jednej strony inwestorzy nadal dyskontują silnie gołębi wydźwięk piątkowego raportu NFP z USA, według którego zatrudnienie niespodziewanie spadło o 23 tys. etatów. Dane obniżyły rentowności amerykańskiego długu, osłabiły dolara i wyniosły EUR/USD w pobliże lokalnych maksimów. Z drugiej strony eskalacja napięcia USA–Iran wokół Cieśniny Ormuz przywraca premię geopolityczną oraz ryzyko szoku podażowego na rynku energii.

Dla złotego oznacza to rynek o podwójnej naturze. Słabszy dolar i niższe oczekiwania względem restrykcyjności Fed stanowią naturalne wsparcie dla walut rynków wschodzących. Jednak wzrost cen energii i podwyższona niepewność geopolityczna mogą uruchomić mechanizm bad risk-off: inwestorzy nie kupują wtedy obligacji jako klasycznej bezpiecznej przystani, lecz wymagają wyższej premii inflacyjnej i wyższej premii za ryzyko. W takim układzie kapitał odpływa z aktywów o wyższej becie, w tym z regionu CEE i PLN.

Globalne tło: Rynek zaczyna wyceniać ryzyko stagflacji

Kluczowe znaczenie ma zachowanie rynku długu USA. Rentowność amerykańskich obligacji 10-letnich utrzymuje się w pobliżu 4,653%, a papierów dwuletnich wynosi około 4,216%. Wyższe rentowności wskazują, że rynek nie traktuje słabego NFP jako automatycznej przepustki do szybkich obniżek stóp przez Fed. Droższa ropa i ryzyko zakłóceń w strategicznym szlaku transportowym mogą podtrzymać presję inflacyjną, ograniczając pole do łagodzenia polityki pieniężnej mimo pogarszającej się sytuacji na rynku pracy.

To właśnie ten mechanizm stanowi największe zagrożenie dla złotego. Słabość USD może wspierać USD/PLN, ale szeroka ucieczka od ryzyka mogłaby równocześnie podbijać EUR/PLN, CHF/PLN oraz rentowności polskiego długu. W praktyce oznacza to, że o kierunku krajowej waluty zdecyduje nie tylko sam dolar, lecz przede wszystkim skala globalnej relokacji kapitału.

USD/PLN: Obrona wsparcia przy 3,7050 PLN

Na wykresie dziennym USD/PLN kurs pozostaje w korekcie po wcześniejszym osłabieniu dolara i oscyluje w rejonie 3,72 PLN. RSI znajduje się przy około 40 pkt., a CCI pozostaje ujemne, co nadal wskazuje na przewagę podaży w krótkim terminie. Jednocześnie ADX nie sygnalizuje silnego trendu, dlatego obecna faza ma charakter raczej konsolidacyjny niż jednoznacznego ruchu kierunkowego.

Najważniejsze wsparcie wypada przy 3,7050 PLN. Jego trwałe przełamanie zwiększyłoby ryzyko ruchu w stronę 3,6740 PLN, a w szerszym ujęciu także w kierunku średniej SMA-200, przebiegającej w pobliżu 3,6548 PLN. Byłby to wariant korzystny dla złotego, wzmacniany przez słabą inflację CPI z USA i dalsze obniżanie oczekiwań wobec stóp Fed.

Scenariusz negatywny dla PLN aktywowałby się wraz z powrotem kursu ponad 3,7373 PLN, czyli wcześniejszą strefę przełamanego wsparcia. Wówczas rynek mógłby skierować uwagę na 3,7800 PLN, a następnie na tegoroczne maksimum przy 3,8118 PLN. Zamknięcie dzienne powyżej tej bariery otwierałoby techniczną przestrzeń do testu 3,8450 PLN.

EUR/PLN: Rynek testuje strefę 4,2900–4,3050 PLN

EUR/PLN utrzymuje się w pobliżu 4,29 PLN po schłodzeniu wcześniejszego impulsu wzrostowego. RSI w rejonie 46 pkt. oraz ujemny CCI wskazują, że presja wzrostowa na euro wyraźnie wygasła. Kurs pozostaje jednak ponad średnią SMA-200, zlokalizowaną w pobliżu 4,2496 PLN, dlatego średnioterminowa struktura rynku nie została jeszcze przełamana na korzyść złotego.

W scenariuszu stabilizacji nastrojów kluczowe wsparcie stanowi 4,2797 PLN. Jego przełamanie pozwoliłoby rozważać dalszy ruch ku 4,2540 PLN, a następnie w okolice SMA-200. Byłby to wariant, w którym rynek wraca do wyceny słabszego USD oraz względnie wysokiej atrakcyjności aktywów z regionu CEE.

Z kolei dynamiczny wzrost napięcia wokół Ormuzu i ucieczka kapitału z walut EM mogłyby ponownie wynieść EUR/PLN ponad 4,2980–4,3050 PLN. W takim przypadku rynek otrzymałby sygnał, że wcześniejsze osłabienie euro względem złotego miało jedynie korekcyjny charakter. Kolejne pivoty leżą przy 4,3370 PLN, 4,3475 PLN oraz — w przypadku rozszerzenia risk-off — 4,3710 PLN.

Katalizatory dla PLN

Najbliższe sesje powinny rozstrzygnąć, która z dwóch narracji przejmie kontrolę nad rynkiem:

•    Wtorek — inflacja CPI w Polsce za lipiec: Oczekiwane odbicie dynamiki cen po wygaśnięciu tarcz paliwowych mogłoby ograniczyć oczekiwania na łagodzenie polityki RPP i krótkoterminowo wesprzeć PLN.
•    Środa — CPI w USA: Niższa inflacja bazowa byłaby argumentem za dalszym osłabieniem dolara i spadkiem USD/PLN. Wyższy odczyt oznaczałby ryzyko wzrostu rentowności USA oraz ponownej presji na waluty EM.
•    Czwartek — krajowy pakiet danych: PKB, finalny CPI i bilans handlowy będą istotnym testem odporności polskiej gospodarki oraz argumentem w dyskusji o dalszej ścieżce stóp RPP.
•    Cieśnina Ormuz: Dalsze komunikaty dotyczące konfliktu USA–Iran oraz reakcja ropy pozostają najważniejszym czynnikiem ryzyka poza kalendarzem makroekonomicznym.

W krótkim terminie złoty pozostaje walutą silnie zależną od globalnego sentymentu. Dopóki USD/PLN pozostaje pod 3,7455 PLN, a EUR/PLN nie odzyskuje strefy 4,3050 PLN, rynek może jeszcze utrzymywać konstruktywną ocenę PLN. Eskalacja napięcia geopolitycznego, wzrost ropy i dalszy wzrost rentowności obligacji USA szybko przesunęłyby jednak równowagę w stronę scenariusza defensywnego.