Początek bieżącego tygodnia przynosi wyraźną kontynuację rynkowego optymizmu oraz umocnienie polskiego złotego, co stanowi bezpośredni efekt nałożenia się globalnych impulsów dezinflacyjnych na wyjątkowo solidne fundamenty krajowej gospodarki. Rozczarowujące dane makroekonomiczne ze Stanów Zjednoczonych z minionego piątku wywołały gwałtowną przecenę amerykańskiej waluty i uruchomiły potężną falę przepływu kapitału w formule risk-on. Niespodziewany spadek amerykańskiej sprzedaży detalicznej za lipiec o 0,6% m/m, przy tąpnięciu wstępnego indeksu nastrojów konsumentów Uniwersytetu Michigan do poziomu 51,0 pkt., zauważalnie ostudził obawy przed kolejnym ruchem w górę ze strony Rezerwy Federalnej. Choć główne banki centralne na świecie konsekwentnie nastawiają się na utrzymywanie stóp procentowych na podwyższonych poziomach przez dłuższy czas w celu zduszenia presji cenowej, to ostatnie słabsze sygnały z gospodarki USA – w tym wcześniejszy spadek zatrudnienia w lipcu o 23 tys. etatów oraz płaski odczyt PPI – wywołały asymetrię w oczekiwaniach rynkowych i zredukowały wyceniane prawdopodobieństwo wrześniowej podwyżki stóp przez Fed z 44,4% do zaledwie 30,1%.

Słabość dolara znalazła natychmiastowe odzwierciedlenie na głównej parze walutowej świata, gdzie kurs EUR/USD dynamicznie wybił się górą z wielomiesięcznej formacji klina i pokonał opór 1,1550, osiągając przedział 1,1570–1,1586. Równolegle kapitał zaczął masowo napływać na rynek amerykańskiego długu, co przełożyło się na zauważalny spadek rentowności obligacji skarbowych USA i utratę premii odsetkowej przez dolara. Globalni inwestorzy instytucjonalni zaczęli kierować płynność w stronę koszyka walut oraz rynków wschodzących (Emerging Markets), wśród których aktywa z Polski pozostają jednym z kluczowych beneficjentów.

Krajowa waluta funkcjonuje obecnie w bardzo sprzyjającym i stabilnym otoczeniu makroekonomicznym, wspieranym przez przyspieszenie tempa wzrostu PKB Polski w II kwartale 2026 roku do 3,8% r/r. Choć druga połowa sierpnia tradycyjnie charakteryzuje się niższą, wakacyjną płynnością, przed nami kluczowy pakiet comiesięcznych twardych danych z polskiej gospodarki, publikowany przez Główny Urząd Statystyczny w dniach 19–21 sierpnia. Już w środę poznamy lipcowe dane o zatrudnieniu i wynagrodzeniach w sektorze przedsiębiorstw, które zweryfikują skalę presji płacowej determinującej ścieżkę inflacji konsumenckiej oraz przyszłe decyzje Rady Polityki Pieniężnej. W kolejnych dniach opublikowane zostaną odczyty dotyczące produkcji sprzedanej przemysłu, inflacji producenckiej PPI oraz sprzedaży detalicznej, obrazującej kondycję polskiego konsumenta będącego głównym kołem zamachowym PKB. Utrzymanie solidnej dynamiki przemysłu po czerwcowym wzroście o 7,6% r/r dostarczy kolejnych fundamentalnych argumentów przemawiających za utrzymaniem siły polskiego złotego.

W ujęciu polityki pieniężnej kluczowym katalizatorem pozostaje wysoki i stabilny dysparytet stóp procentowych, przy jastrzębim nastawieniu RPP, która utrzymuje koszt pieniądza bez zmian z uwagi na zakotwiczenie inflacji w okolicach 3,0% r/r. W sytuacji gdy perspektywa dalszego zacieśniania w USA uległa oddaleniu, a globalne banki centralne koncentrują się na długotrwałym utrzymywaniu restrykcyjnych parametrów monetarnych (higher for longer), wysokie realne stopy w Polsce silnie przyciągają kapitał zagraniczny w ramach transakcji typu carry trade. Polskie Skarbowe Papiery Wartościowe (SPW) zyskują na wartości, a spadek ich rentowności jest dodatkowo potęgowany premią z aprecjacji samego złotego.

W tym sprzyjającym otoczeniu notowania USD/PLN zeszły w okolice 3,7158–3,7143 zł, realizując klasyczny schemat dystrybucyjny według metodologii Richarda Wyckoffa. Po uformowaniu Buying Climax (BC) i fałszywego wybicia szczytów powyżej 3,8100 zł o charakterze Upthrust After Distribution (UTAD), rynek wszedł w pełną fazę spadkową (markdown). Wskaźnik RSI(14) na wykresie dziennym zniżkuje w okolice 40,50 pkt., a oscylator CCI utrzymuje ujemne wartości, co w połączeniu z rosnącym wskaźnikiem ADX i dominacją linii -DI potwierdza strukturalną siłę strony podażowej. Trwałe wyłamanie testowanego obecnie lokalnego wsparcia na poziomie 3,7050 zł otworzy drogę do zjazdu kursu w kierunku 200-dniowej średniej kroczącej przy 3,6500 zł oraz średnioterminowej bazy w rejonie 3,5830–3,6100 zł.

Z kolei kurs EUR/PLN porusza się w wąskim, stabilnym przedziale wokół 4,3065 - 4,3070 zł, ponieważ równoczesne umocnienie wspólnej waluty na rynku bazowym skutecznie neutralizuje aprecjację złotego. Na wykresie dziennym EUR/PLN obserwujemy układ konsolidacji poniżej lokalnego oporu 4,3097 zł, przy solidnym paśmie popytowym usytuowanym pomiędzy 4,2797 a 4,2901 zł. Wskaźnik RSI na poziomie 53,14 pkt. odzwierciedla stan technicznej równowagi, a opadający wskaźnik ADX (22,00) wskazuje na wygasanie zmienności kierunkowej i utrzymywanie się szerokiego horyzontu wahań.

Na parze CHF/PLN kurs oscyluje w rejonie 4,5796–4,5826 zł, zachowując względną odporność na presję podażową ze względu na specyficzną rolę franka jako globalnej bezpiecznej przystani (safe haven). Spadki szwajcarskiej waluty są skutecznie hamowane przez utrzymujące się napięcia geopolityczne na Bliskim Wschodzie wokół Cieśniny Ormuz oraz wysokie ceny ropy naftowej Brent na poziomie 88–89 USD za baryłkę. Podwyższone ceny surowców energetycznych stanowią istotny czynnik proinflacyjny monitorowany przez inwestorów, choć na ten moment nie zaburzają one pozytywnego sentymentu wobec polskiego rynku.

Poprawa klimatu inwestycyjnego na rynkach wschodzących znajduje spektakularne odzwierciedlenie na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie. Indeks WIG20 z impetem przełamał psychologiczną barierę 4 000 punktów i ustabilizował się na poziomie 4 032,00 pkt. Towarzyszą temu bardzo wysokie obroty na rynku akcji sięgające 1,4 mld zł, potwierdzające aktywny powrót dużych zagranicznych inwestorów instytucjonalnych. Niekwestionowanym liderem płynności pozostaje sektor bankowy, napędzany rewelacyjnymi wynikami kwartalnymi – z walorami PKO BP na czele (obroty rzędu 223 mln zł), który zaraportował aż 2,77 mld zł czystego zysku za II kwartał.

W dalszej części tygodnia uwaga globalnych rynków skupi się na wtorkowym odczycie niemieckiego indeksu instytutu ZEW, środowej publikacji protokołu z lipcowego posiedzenia FOMC (Fed Minutes) oraz finalnych danych o inflacji HICP w strefie euro (prognoza: 2,9% r/r). Z kolei w piątek kluczowym sprawdzianem dla koniunktury będą wstępne wskaźniki PMI dla przemysłu i usług z Europy oraz Stanów Zjednoczonych. W szerszej perspektywie fundamentalnym katalizatorem dla wyceny dolara oraz par ze złotym stanie się zaplanowane na koniec sierpnia doroczne sympozjum bankierów centralnych w Jackson Hole. Ewentualne wyhamowanie jastrzębiej retoryki w wystąpieniu prezesa Fed i utrzymanie kursu EUR/USD powyżej poziomu 1,1550 powinny podtrzymywać presję na dalsze umocnienie złotego, stwarzając dogodne warunki do kontynuacji napływów kapitałowych na krajowy rynek akcji i długu.