Frankfurt zaczyna wtorkową wymianę między nadzieją na lepsze wyniki przedsiębiorstw a obawą, że droga energia ponownie uszczupli ich marże — po poniedziałkowym wzroście DAX o 0,76% do 25 277,68 pkt wskazania przed otwarciem sugerują lekkie cofnięcie i ostrożność kupujących. Widać przeciwwagę dla geopolityki w podniesieniu przez MFW prognoz tegorocznego wzrostu Niemiec do 1,3%, o 0,6 pkt proc. względem lipca, oraz globalnej dynamiki do 3,1%. To korzystniejszy fundament dla oczekiwań wobec niemieckiego przemysłu, ale nie wystarczy do trwałego podbicia wycen, jeżeli przedsiębiorstwa nie pokażą, że potrafią obronić rentowność przy Brent utrzymującej się w okolicach 105–106 USD za baryłkę. Doniesienia o atakach Huti na Rijad przypominają, że premia geopolityczna nie znika od samych deklaracji uspokojenia sytuacji, a podniesienie przez Goldman Sachs grudniowej prognozy Brent z 85 do 90 USD sugeruje oczekiwanie spadku cen, lecz z wyższego niż wcześniej zakładano poziomu.

Dodatkowym obciążeniem jest azjatycka przecena technologii, która po słabości amerykańskich półprzewodników przenosi uwagę z samego tempa inwestycji w AI na pytanie, kto rzeczywiście na nich zarobi. Poniedziałkowa Wall Street nie dała jednoznacznego rozstrzygnięcia: Dow Jones wzrósł o 0,38%, Nasdaq stracił 0,44%, a S&P 500 cofnął się o 0,06%, przy niskiej aktywności i świątecznej przerwie na amerykańskim rynku obligacji. Dziś powrót handlu długiem oraz oczekiwane raporty JPMorgan, Citigroup, Wells Fargo i Goldman Sachs mogą dostarczyć impulsu, którego wczoraj brakowało — szczególnie poprzez komentarze o kosztach finansowania, popycie na kredyt i kondycji klientów. Dla DAX będzie to test, czy poprawa perspektyw gospodarczych potrafi wygrać z presją energetyczną i niepewnością wokół wysokich rentowności.

Na dziennym wykresie kontraktu DE40, który należy odróżnić od indeksu kasowego, kurs 25 374 pkt pozostaje pod wyraźną barierą 25 440,7 pkt, w obrębie spadkowego kanału prowadzącego od sierpniowych szczytów. Ostatnie odbicia z okolic 24 987,9 pkt, gdzie przebiega również rosnąca długoterminowa średnia, pokazują obecność kupujących, ale układ niższych szczytów nadal każe traktować zwyżkę jako próbę naprawy wykresu, a nie potwierdzony powrót hossy. W języku Wyckoffa oglądamy walkę o skuteczny test dolnej części przedziału: utrzymanie wsparcia i coraz mniejszy postęp spadków sprzyjałyby hipotezie absorpcji podaży, jednak bez wolumenu nie można potwierdzić ani springa, ani zakończonej akumulacji. Najbliższy sygnał siły wymagałby odzyskania 25 440,7 pkt, wyjścia ponad opadającą krótkoterminową średnią i utrzymania wybicia przy ponownym teście, co poprawiłoby perspektywę ruchu w stronę 25 800–25 840 pkt, a dalej 26 185,2 pkt.

Wskaźniki pokazują poprawę, lecz bez euforii: RSI wynosi 45,68, CCI −19,92, a +DI 23,36 przewyższa −DI 20,77, podczas gdy niski ADX 16,57 wskazuje na słabo rozwinięty trend kierunkowy. Popyt odzyskuje więc inicjatywę, ale nie ma jeszcze technicznej przewagi wystarczającej do uznania korekty za zakończoną; utrata 24 987,9 pkt pogorszyłaby obraz i skierowała uwagę na kolejne zaznaczone wsparcie przy 24 442,9 pkt. Dla Warszawy oznacza to istotne rozróżnienie: stabilny DAX wspierałby próbę utrzymania względnej siły WIG20, natomiast odrzucenie niemieckiego odbicia przy jednoczesnej presji z Azji zwiększałoby ryzyko sprzedaży płynnych polskich blue chips. Frankfurt ma dziś lepszą opowieść o gospodarce, ale dopiero zachowanie ceny przy ww. oporze pokaże, czy inwestorzy są gotowi poprzeć ją nowymi zakupami.